فریره برزیلی را به عنوان منتقد آموزش و بزرگترین نظریه پرداز آموزش میشناسیم. او تا پیش از کودتای ۱۹۶۴ و تبعید، بصورت عملی با مردمش ارتباط تنگاتنگی برقرار کرده و در مفهومی تحت عنوان پراکسیس یعنی عمل ورزی برای یادگیری و شکل دادن به این تجربیات در غالب نظرورزی تلاش شایستهای انجام داد. حاصل تجربیات ایشان پی بردن به لایههای پنهان ستم در عمق وجود مردم و انجام روشهای عملی برای رفع آن بود. آموزش به عنوان یکی از ابعاد اصلی نظام اجتماعی همواره متاثر از روابط قدرت بوده بطوری که سیاستهای هر کشوری در غالب آموزش برای نسلهای آینده برنامه ریزی میشود. در نظام آموزشی مد نظر فریره آموزش مبتنی بر طرح مسئله برای حل مسائل جامعه خودمان با توجه به مقتضیات تاریخی و فرهنگی میباشد. مشکلی که امروزه گریبان کشورمان را گرفته این است که متخصصان تربیت شده با مسائل جامعه خویش بیگانه هستند و امکان حل آنرا ندارند. بر این اساس برای حل مشکلات کشور بایستی بازبینی اساسی در نظام آموزش کشور داشته باشیم، آموزشی که بجای معلم، یک هماهنگکننده، بجای سخنرانی، گفتوشنود، بجای شاگران منفعل، مشارکت کنندگان میباشد. گفتوشنود از دیدگاه فریره بر مبنای همدلی و عشق بجای تکبر و عدم اعتماد است. در این فرآیند، افراد میتوانند انعطاف پذیری بیشتری پیدا کرده و مهارتهایی یاد بگیرند که میتوانند مسائل جامعه خویش را دیده و حل کنند و لازمه رسیدن به این هدف پی بردن به نیروهاییست که سعی در توده ای کردن مردم و عقب راندن آنها دارند. بگونه ای که میخواهند بجای آنها فکر کنند، بجای آنها ببینند، بجای آنها صحبت کنند و بجای آنها تصمیم بگیرند. او اینگونه افراد را سکتاریستهایی ناآزاد که توانایی آزاد کردن مردم را هم ندارند معرفی میکند.
فروردین ۱۴۰۲
برای دانلود پیدیاف کتاب اینجا کلیک کنید.