این متن بعد شرکت در جلسه رسمی بین دانشجویان و مسئولین دولتی (و حکومتی) در نقد به نحوه برگزاری این جلسات نوشته شده و ضرورت توجه به سیاستگذاری در جوامع چندفرهنگی مانند ایران را گوشزد میکند.
این جلسات بگونهای برگزار میشود که بخش اعظمی از زمان آن صرف بیان دیدگاههای افراد انتخابی که جهت سخنرانی در نظر گرفته شدهاند میشود. این افراد از تشکلهای موجود در دانشگاه میباشند. اگر ما شاهد وجود تشکلهای متعدد از اندیشههای گوناگون بودیم بحثی وجود نداشت اما مشاهده افراد صاحب تریبونی که از دانشگاههای گوناگون انتخاب شده بودند گویای این واقعیت است که تشکلهای دانشگاههای امروز ما از یک طیف سیاسی خاص تشکیل شدهاند و نشان دهنده یک رویکرد سیاستی کلی در سطح کشور است که آن را با عنوان «حاکمیت یکدست» میشناسیم. در این صورت چه اتفاقی میافتد؟ صحبتها بصورت یکجانبه مطرح شده و یک طیف فکری خود را حقیقت محض میپندارد. افرادی که اندیشههای متفاوتی دارند کمکم از شرکت در اینگونه جلسات پرهیز کرده و عملا شهروند این کشور اتفاقات پیرامون خود را نادیده میگیرد چون احساس میکند صدایش شنیده نمیشود. نتیجه این امر سیاسی گسترش نارضایتی عمومیست و در آینده نظام سیاسی را به بنبست میرساند …
«برگزار کننده خوب» کسانی هستند که بتوانند زمینه را برای وجود تضارب آراء فراهم کرده تا افراد با اندیشههای متفاوت صدایشان شنیده شده و نسبت به آینده سیاسی جامعه احساس مسئولیت بیشتری پیدا کنند. «حقیقت از برخورد آزادانه دیدگاهها بدست میآید نه از برخورد گزینشی».
این متن در مواجهه با سخنگوی دولت در آذر ماه ۱۴۰۲ نوشته شده.